Spośród tych elementów najkorzystniejszą charakterystykę, o dużej stromości, ma właśnie stabilistor (dioda Zenera). Jednakże ze względu na wciąż jeszŹcze stosunkowo niewielkie moce znamionowe, stabilistor spełnia często tylko funkcję członu pomiarowego, a członem wykonawczym jest tyrystor lub tranzystor mocy. W kierunku przewodzenia (I ćwiartka wykresu) stabilistor zachowuje się jak zwykła półprzewodnikowa dioda warstwowa. W kierunku zaporoŹwym obserwuje się natomiast lawinowe narastanie prądu (przebicie) po przekroczeniu ściśle określonego napięcia zwanego napięciem Zenera (napięciem stabilizacji). W zakresie przebicia stabilistor może pracować doŹwolnie długo pod warunkiem, że nie zostanie przekroczona dopuszczalna moc tracona. Obecnie produkuje się stabilistory o mocach rzędu setek waŹtów. Egzemplarze o dużych mocach wymagają dobrego odprowadzenia ciepła (duży radiator). W literaturze podano dane typowego stabilistora przeznaczonego do tłumienia przepięć: napięcie stabilizacji: L7z = 33 V przy 0,25 A; impedancja w zakresie przebicia: 0,015 Q (przy dużym prądzie); dopuszŹczalne impulsy prądowe w zakresie przebicia: 640 A - 1 ms, 264 A - 10 ms, 120 A - 50 ms, 83 A - 100 ms, 40 A - 1 s.